Mijn masterplan

“Dus jij doet iets met communicatie…”

[Bevestigend antwoord]

“Leuk, leuk…”

[Knikje]

“En wat doe je dan vooral?”

[Jip en Janneke uitleg over waar ik op dat moment mee bezig ben]

“Oh ja… interessant.”

[Knikje]

“En je gaat ook een master doen? Stoer hoor…”

[Zogenaamd ontspannen reactie]

“Ennehhh… Weet je al wat je daar uiteindelijk mee wil?”

Ongeveer elk gesprek wat ik met iemand heb over mijn werk, studie, of vakgebied gaat ongeveer zo. Ook tijdens sollicitatiegesprekken komt altijd weer die fijne vraag voorbij: “Waar zie je jezelf over vijf jaar?”. Ik moet dan altijd de neiging onderdrukken om super sarcastisch te antwoorden: ‘Moederziel alleen aan de top. Gevreesd doch gerespecteerd. Het is een eenzaam bestaan…’. Deze enigszins ontwijkende reactie komt vooral uit de harde werkelijkheid: ik heb nog geen idee waar ik over vijf jaar zal zijn.

Alleen het idee om daarover na te moeten gaan denken stuurt me al diep de zee van existentiële crisis in. Na mijn middelbare school had ik een vergelijkbaar probleem en toen ben ik naar de overkant van de Atlantische Oceaan gevlucht om mijn keuze nog even uit te kunnen stellen. Dat zegt wel wat over de pure paniek die het woord ‘toekomst’ bij mij oproept.

Natuurlijk heb ik wel vage ideeën over wat ik denk uit mijn masteropleiding te halen. Een net stukje papier als bewijs dat ik de trotste bezitter ben van een redelijk werkend brein, bijvoorbeeld. Ik denk ook dat, wat ik ook ga doen, er vast een computer aan te pas zal komen, aangezien ik mijn internetverslaving maar beter voor iets productiefs in kan zetten… Maar ik hoop vooral dat ik op al mijn pootjes terecht zal komen. Gezond, blij, maar wie weet… Misschien ben ik tegen die tijd wel weer weggerend naar de andere kant van de wereld.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *